Ostrze

...

2009-11-09T01:39:00.000+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=-n15hSt5pu4

koniec

2009-11-08T18:07:00.002+01:00

...

2009-11-08T18:07:00.001+01:00

Major - O niej dla niej

2009-11-08T01:54:00.001+01:00

cytat

2009-10-30T10:50:00.001+01:00

A Ty się temu nie dziwisz
Wiesz dobrze co było by dalej
Jakbyśmy byli szczęśliwi
Gdybym nie kochał Cie wcale

numb

2009-10-29T13:12:00.001+01:00

Miłość

2009-10-29T12:57:00.001+01:00

Prawdziwa, szczera i idealna jak z bajki - to jest wyzwanie na miarę prawdziwego faceta. To jest trudniejsze od odkrywania kontynentów.

Hey - Mimo wszystko

2009-10-29T12:55:00.000+01:00

Sokrates to był ktoś

2009-10-21T15:53:00.001+02:00

Bo mnie się zdaje, że gorszy człowiek "nie ma prawa" zaszkodzić lepszemu. Pewnie, może go zabić, skazać na wygnanie, pozbawić czci i praw. Tylko że te rzeczy on pewnie uważa, i ktoś inny może, za wielkie nieszczęścia, a ja zgoła nie uważam; znacznie większe nieszczęście robić to, co on teraz robi: niesprawiedliwie nastawać na życie człowieka. Więc teraz, Ateńczycy, jestem daleki od tego, żebym miał przemawiać w obronie siebie samego, jakby się komuś zdawać mogło, ale raczej w obronie was, żebyście czasem nie obrazili boga za to, że was obdarował, jeżeli na mnie wyrok śmierci wydacie.
Bo jeśli mnie skażecie, to niełatwo znajdziecie drugiego takiego, który by tak, śmiech powiedzieć, jak bąk z ręki boga puszczony siadał miastu na kark; ono niby koń wielki i rasowy, ale taki duży, że gnuśnieje i potrzebuje jakiegoś żądła, żeby go budziło. I zdaje mi się, że czymś takim dla miasta ja właśnie jestem, od boga mu przydany; ja, który was ciągle budzę i nakłaniam, i zawsze besztam każdego z osobna po całych dniach, to tu, to ówdzie przysiadając. Takiego drugiego niełatwo dostaniecie, obywatele; toteż jeżeli mnie posłuchacie, to nie zechcecie się mnie pozbywać.
Ale może być, że wy się gniewacie jak ten, któremu ktoś drzemkę przerywa; radzi byście mnie pacnąć i jak Anytos radzi, zabić mnie niewiele myśląc. Potem byście resztę życia mogli spać spokojnie, chyba że się bóg o was zatroszczy i kogoś innego wam znowu ześle. Że ja jestem właśnie taki i że mnie bóg dał miastu, to może i stąd zmiarkujecie: przecież to nie jest zwyczajna ludzka rzecz, że ja o swoje sprawy zgoła nie dbam i spokojnie patrzę na mój dom w zaniedbaniu, i to już od tylu lat, a ciągle jestem waszym dobrem zajęty. Prywatnie do każdego przychodzę niby ojciec albo starszy brat, i każdego namawiam, żeby dbał o dzielność. Gdybym jeszcze za to coś dostawał, brał jakie honoraria za te roztrząsania dusz, to miałbym jakiś powód.
Ależ dzisiaj wy widzicie sami, że oskarżyciele, którzy mnie tak bezwstydnie o wszystko inne oskarżyli, do takiej się przecież nie potrafili posunąć bezczelności, żeby świadka postawić na to, jakobym ja od kogo kiedykolwiek albo wziął wynagrodzenie, albo go zażądał. Bo ja, zdaje się, wystarczającego stawiam świadka na to, że prawdę mówię: ubóstwo. Ale może się to wyda nierozsądkiem, że ja tylko tak prywatnie ludziom doradzam i chodzę tu i tam, i tyle mam do roboty, a publicznie wystąpić nie mam odwagi: pójść na mównicę w tłum między was i rad udzielać państwu.

The Streets - Everything is borrowed

2009-10-21T00:15:00.001+02:00

Robbie Williams - Feel

2009-10-21T00:07:00.001+02:00

Zaplątany

2009-10-21T00:06:00.002+02:00

Zaplątany znów
w Ciebie
w siebie
w sieć
marzeń
Twoich włosów
tonę
w cieple
Twego ciała
marzeniach
słodyczy
Twoich ust
czerwieni
w olśnieniu
jak sen
przychodzisz
i odchodzisz
czy wiesz?
wciąż mam
ten świat
w którym
jesteśmy Ty i ja
kochana
znów czekam
w piekle
nieistnienia...
Czy to
coś zmienia?
Jestem Twój
od początku
do końca
istnienia
całego
mojego
wszechczasowego
dlatego
czekam
doczekam
spełnienia
marzenia?
Rzeczywistość
uderza
jak ściana
po sennej nocy
z rana...

Nie będę świętym

2009-10-19T15:31:00.000+02:00

Nie będę świętym,
nawet o tym nie śnię.
Co, wiecznie doskonały?
W wiecznym mieście?

Nie będę świętym
żyjąc w tym świecie,
ale nie chcę być przeklęty -
w środku mnie umieśćcie.

Nie, nie będę świętym.
Po jaką cholerę?
Ani dla ludzi, ani dla pieniędzy.
I tak planów mam za wiele.

Nie będę świętym,
nie będę nawet księdzem.
Odpuszczam winy pięknym dniem -
od kropidła wolę pióro, śpiew,
a może pędzel?

A może nic nie wolę,
może wolę być
tylko i aż.
Być czy nie być?
Tak, nie być - to jest pytanie.

Zima

2009-10-14T20:57:00.004+02:00

Światło gdzieś w oddali
tam, gdzie dom mój leży
we mnie też się ogień pali
czy mogę w Ciebie wierzyć?

Czy mam w Ciebie wierzyć?
Nieskalaną albo chociaż moją?
Jesteś księżniczką z wieży
czy mężczyzn ostoją?

Czy jestem Twoim rycerzem
czy w ręku zabawką?
Tak bardzo chcę Ci wierzyć,
ale już postaw sprawę jasno.

Wypala się nadzieja,
płynę ku mieliznom...
bądź moją drogą zbawienia
lub stań się w końcu blizną.

Dokąd mnie wiedziesz, o okrutna,
zimna ścieżko przeznaczenia?
Moja dusza nie biała lecz brudna,
ale jednego przyzywam imienia.

Świętą płonę żądzą
o centrum Twego sacrum.
Myślisz, że instynkty mi nie płoną?
Płacę cenę taktu!

Znów Cię stawiam na podwyższeniu,
nie będąc zwierzęciem ni bogiem,
pieprzyłem inne przy Ciebie złudzeniu,
a moje serce leży odłogiem...

...

2009-10-03T00:13:00.000+02:00

Nawet, gdy Cię nie ma, mamo, czuję jak mnie oceniasz...

Cieszyn spał

2009-08-27T23:30:00.002+02:00

Cieszyn śpi, jak spać powinien,
sennie snują mu się mgły,
ja wciąż nie śpię,
tak nie śpiąc, śnię,
wiem, że wciąż gdzieś istniejesz Ty.
Już nie powiem, że Cię kocham.
Już nie powiem...

Tyle dałaś mi
w oddechu Twej bliskości,
Noc tak blisko i tak dawno,
Bóg się śmiał, grał w kości?
Gdzie jest tyle mojej...
radości.

W tę jedną noc, kajdan tak wielki,
moja prywatna Dalilo, moja Dejaniro,
tak niewinny, tak bliski i daleki,
zobaczyłem Cię rozpaloną jak kadzidło.
Wygrzewałem się w żarze twoich szeptów
chcąc tak bardzo by było we mnie,
tyle co w zwierzęciu, tyle co w człowieku.

Jedność

Cieszyn, 1.10.2006 -
Strachocina, 27.08.2009

Jesień

2009-08-27T23:16:00.004+02:00

Jestem tancerzem w ciemności,
ja jestem złodziejem malin,
ja jestem na szczycie młodości
i na przeznaczenia fali.

Ja jestem roztańczonym
pyłem tego świata,
ja jestem Twoim tańcem,
o, Nataradża.

Ja jestem jak taniec boga,
bez niego by mnie nie było,
więc programuję ten wszechświat
w tych poukładanych słowach.

Ja jestem tą iskrą między pustkami,
tą przerwą w kole czasu,
wszystko już było i jeszcze będzie,
we wszechświecie nie ma "kasuj".

Bożym płomieniem chcę być przemieniony,
jak na góry świętym szczycie,
przez Nią chcę być odsłoniony,
bo ja tylko tam widzę życie.

Owned

2009-08-27T23:15:00.000+02:00

Kurwa, zginęły mi bibułki. Nie wiem, czy nie w domu...

Pestka

2009-08-21T15:04:00.002+02:00

Dusza?
To pestka
w śliwce
wyrzucasz jak śmieć,
a to tam się kryje życie.

Dzień, w którym postanowiłem zostać narkonautą

2009-08-17T20:18:00.002+02:00

To jest jak wybuch,
to jest jak lawina,
obudziłem w sobie siłę
i nic jej nie powstrzyma.
Biorę sprawy w swoje ręce,
choć nie znam przeznaczenia
prę naprzód jak tornado -
ile dam radę tyle pozmieniam.

Ile mi się uda - tyle zmienię,
nie zatrzyma mnie już nic -
żaden człowiek, Bóg czy przeznaczenie,
wyruszam w podróż - podróż do wnętrza,
w śmierci szukam życia jak powietrza.
Bo kto straci swe życie - ten je znajdzie,
zrobię ile dam radę zanim zajdzie
mojego życia Słońce.

Wiesz kto jest najniebezpieczniejszy?
Ten kto w życiu nie ma nic do stracenia.
I kto mnie umieścił w tym obleśnym ciele?
Do cholery, mamy parę słów do zamienienia.
Duszę się już w tej rzeczywistości -
jak w przymałej skorupie.
Oczywiste? Ja nie znalazłem oczywistości!
Co mi zrobisz? I tak mam to w dupie!

True to myself

2009-08-15T12:33:00.004+02:00

Przepraszam, czasem tak bywa,
że się rozpraszam, a moje cele,
szlag trafia, może chcę za wiele.
Robiłem w życiu rzeczy,
z których nie jestem dumny,
sobie nie mogę zaprzeczyć,
jestem taki sam, choć myślę, że inny.
Przepraszam - udawałem ideał,
ale ktoś mi kiedyś powiedział
bym się nigdy nie zmieniał.

Może jest we mnie coś dobrego,
nadal w to wierzę,
choć nie wiem dlaczego,
bywają dni, że pluję w lustro,
a lenistwo mnie wpędza
w moralne ubóstwo.
Przeprasza, że Cię skrzywdziłem,
to nie usprawiedliwienie,
że za dużo wypiłem.
Choć między nami "to" się kończyło,
to jednak zdrada zawsze boli,
może mi wybaczysz, kiedyś, powoli.
Przepraszam za zdradę z jedną małą dziwką,
to była tylko fizjologia - to wszystko.

Wiesz, teraz mam już motywację,
by nie krzywdzić innych ludzi.
Pierdolę? Może masz rację,
ale może coś się we mnie budzi.
To wszystko dzięki Tobie,
wiem to Cię nie pocieszy,
ale znalazłem swoją drogę
i teraz chcę być lepszy.

Usłyszałem kiedyś,
że szczęście można znaleźć
pomagając w tym innym.
Może to Cię nie obejdzie wcale,
ale może tego dokonałaś,
gdy ja dawałem Ci siebie,
Ty mi szczęście dałaś.
Teraz ja Ci powiem,
byś się nigdy nie zmieniała,
a znajdziesz szczęście, bądź pewna,
bądź w tym jak skała.

Chyba już skończę,
pewnie masz mnie już dość,
dziękuję Bogu gorąco,
że nam się "to" zdarzyło.

To źle, że jestem marzycielem?

2009-08-09T12:17:00.005+02:00

Zajrzyj do mnie dzisiaj
o Księżycowa Pani,
niech Twój ulotny czar
spocznie na mnie!

Zleć do mnie z nieba!
Bo uniesień i nocy,
pyłów i snów,
nie chleba mi trzeba!

Zleć motylu srebrny ze swoją miarą,
w liczydle przesuwaj krople gwiazd
poukładaj mnie pod srebrną czarą
Twego lica, daj mi się napić życia!

O Pani, Królowo, Kochanko!
W płaszcz nocy wtulę się -
nie daj mnie skrzywdzić porankom,
bo jak zdrajca znowu chowam się
przed dniem.

...

2009-08-09T12:13:00.003+02:00

Nie czekaj na mnie,
gdzieś przy księżycu
zgubiłem się,
ubrany tylko w nocy chłód
na oddechu płynę gdzieś.

Nie czekaj, nie przyjdę,
rzygam bólem jak wrzód,
znów jak strach czarny dzień,
przede mną nic nie widzę już.

Przede mną kolejny dzień życia,
przede mną znowu ból snów,
które zaczynają się gdy otwieram
powieki - znów maligna słów.

Nie czekaj, zagubiłem się,
trwa noc mojej duszy,
nie spotkamy się, już nawet nie śnię
szukam tylko czegoś,
co Cię zagłuszy...

Sanktuarium

2009-05-10T03:53:00.000+02:00

Jestem sanktuarium,
leży we mnie okruch,
jestem gwiezdnym pyłem,
jestem tornadem, jestem motylem.
Jestem Tobą i Nią,
jestem sobą i mgłą.
Jestem Tu, Ty jesteś też,
ja wiem i Ty wiesz.

Jestem, jesteś - jesteśmy,
byłem mały, będę większy.
Wiesz, jestem wszechświatem,
Ty jesteś mi siostrą, Ty bratem.

jesteś mi domem, jesteś błogością,
Ty wiesz, że jesteśmy jednością.
Wiesz, istniejemy tylko teraz,
wiem - istnieję tu tylko raz.
Wiem to ja tworzę ten świat,
co posieję, to będę zbierać.
Tu jest wszędzie, nie ma ucieczki,
nie zapomnimy - jesteśmy wieczni.

Gdzie odpowiedzi?

2009-05-10T03:40:00.000+02:00

Gdzie się podziało to nasze Słońce,
gdzie to morze z pachnącego żaru?
Gdzie początek, wszędzie widzę końce?
Dlaczego znów muszę być katem i ofiarą?

Jakie, kochanie, widzisz rozwiązanie?
Gdzie biegną nasze ścieżki - wspólnie?
Może nie umiem być szczęśliwy?
Może taki jestem, może jestem durniem?

Może muszę odejść, umrzeć by żyć?
Może muszę pozwolić Ci odejść,
by mogła mnie gdzieś spotkać i Ty
musisz mnie wolno puścić dziś?

Stoję na rozdrożach, ale nie wiem,
czy znowu, czy tylko wciąż tutaj
jestem i miota mną bezdenny lęk,
bezdenna pustka jak najgorszy grzech?

Może muszę cierpieć = czuć życie,
może jestem gwiazdą urodzoną
już nie w nocy, a gdzieś o świcie,
może jestem myślą zbłądzoną?

Niepewności dzień kolejny,
kolejny grzech codzienny,
codzienny chaos mnie,
mnie tylu kolejny dzień.

Ja jestem legion, bo jest nas tylu,
ile w morzu straconego czasu,
ile gwiezdnego w nocy pyłu,
ile ze mną ambarasu...

ja mały JHWH

2009-05-10T03:37:00.000+02:00

jestem jaki jestem
osądzi mnie Bóg
czy szedłem tą moją
ze wszystkich dróg

jestem jaki jestem,
ja jestem ja
Ty jesteś powietrzem
zjadam Cię w snach

ja się rozpływam,
umieram z chęci,
czy Ty jesteś Jedyna?
Czy jedynie jestem przeklęty?

Przeklęty jestem, sam się
przekląłem i lewituję wśród
życia i płynę gdzie nie chcę
i ufam Bogu tych wód

Ufam temu Bogu, muszę
zaufać sobie, bo się uduszę
obiecuję wygrać, przerwać katusze
tylko zatrzymując się - wyruszę

Wyruszam, idę do
siebie idę
do Ciebie

Idę
do kosmicznego tancerza,
który nas wyśnił i utkał
z możliwości i zamierzań
do godziny naszego spotkania

Zmierzam do Drzewa Życia,
by ze swojej siły i dobrych dni
wyśpiewać i rozmalować
się w gwiezdny pył

By spotkać Cię pod tym drzewem,
gdzie stoi dom na jednej nodze;
by połatać wszystkie dziury w niebie,
by się ogrzać przy życia wodzie.

Tolerancja nie oznacza poparcia

2009-05-10T03:05:00.001+02:00

Tolerancja nie oznacza poparcia. Tolerancja oznacza pozwolenie osobie, której poglądy nie zgadzają się z naszymi, na realizację jej własnych wartości i przy założeniu, że z tego powodu nie dzieje się nam lub komukolwiek krzywda.
Nie popieram np. prostytucji, ale nie dzieje mi się krzywda - ponieważ, ani w ten sposób nie pracuję, ani też nie bywam klientem. Nie popieram heroinistów w ich nałogu, ale nic mi do tego. W tych sytuacjach krzywdzą się sami zainteresowani, a tego nie możemy im zabronić. Nie popieram związków homoseksualnych, ale nic mi do tego. Nie popieram komunistów, ani narodowców, ale dopóki działają zgodnie z prawem nie mogę zrobić nic poza akceptacją tego faktu.
Wielu zjawisk nie popieram, część z nich toleruję. Pojawia się jednak problem - do którego momentu powinienem pozwalać działać w mojej obecności osobom, których zachowanie godzi w moje poglądy, choć mieści się w zakresie zjawisk, które akceptuję lub uważam, że powinienem (równego stopnia tolerancji wymagam od przeciętnego, teoretycznego człowieka, również dla moich poglądów). Stosując zasadę "wolności do", pozwalam innym na realizację własnych osobowości i celów dopóki mnie nie krzywdzą. Jeśli krzywdzą mnie każdy przejawem aspektu, którego nie popieram? Do jakiego stopnia mam to znosić? W grę wchodzi tutaj subiektywna ocena - moralność - subiektywne wyznaczanie w jakim stopniu dana czynność jest niekrzywdząca. Każdy ma więc własny zakres wolności, na który pozwala sobie (ergo w takim samym stopniu powinien być tolerancyjny). A co z tymi, którzy nie pozwalają sobie i nie chcą pozwolić innym? W jaki sposób, na jakiej zasadzie dochodzić swoich praw u takich ludzi? Ten, kto znalazł rozwiązanie powinien dostać Nobla.

O seksualności

2009-05-10T02:55:00.003+02:00

Moim skromnym zdaniem, na świecie panuje obecnie zamęt. Wiadomo, że jedno przeciwieństwo, jedna skrajność rodzi drugą. Z chaosu wyłoni się porządek.
Przez wieki ludzie postępowali zgodnie ze swoją naturą, społeczeństwo nakazało stłumić niektóre odruchy. Na przykład nasze polskie społeczeństwo do niedawna było bardzo pruderyjne, o seksie nie rozmawiano w towarzystwie - co najwyżej opowiadano sprośne kawały. Seks był tabu. Moralność, starsi uczestnicy kultury, religia - wszystko to nakazywało tłumienie seksualności. Wywoływano w nas poczucie winy, kiedy myśleliśmy o tej części ludzkiego życia. Okaleczono nas, implikując nam w psychice sędziego, który potwierdza nam to, co sądzi społeczeństwo - mianowicie, że seks jest zły, że jest jakimś przywilejem, na który można sobie pozwolić tylko po ślubie, że ma służyć jedynie do przedłużenia gatunku. Wstyd, jest czymś szkodliwym - nie chcę żeby to odczytano skrajnie, ale wstyd, który narzuca nam nasza kultura jest zły i krzywdzący, potęguje to, co miał tłumić. Zakazany owoc smakuje najlepiej - czasami smakuje jedynie dlatego, że jest zakazany. Restrykcje powodują i spowodują wybuch seksu.
Jesteśmy istotami cielesnymi, jest to fakt, jest on boleśnie niezaprzeczalny. Dlaczego nasza kultura każe nam się tego zaprzeć? Nie możemy się temu przeciwstawić, dlaczego więc mamy tego nie zaakceptować? Pogódźmy się z tym - trudno, mamy ciała. Ciała, które mają swoje fizyczne potrzeby - snu, pożywienia, utrzymywania stałej temperatury (np. poprzez stosowanie odzieży), ochrony przed fizycznym uszkodzeniem i wreszcie (least but not last) seksu. Z tego, że mamy ciała wynika jednoznacznie (żeby nie powtórzyć sformułowania "boleśnie niezaprzeczalnie"), że potrzebujemy seksu. Wszystkie istoty żywe, posiadające materialne ciała, rozmnażają się. Te, które są trochę bardziej skomplikowane (już od drożdży, jeśli się nie mylę) robią to poprzez seks, a w miarę zbliżania się do szczytu drabiny ewolucji, czerpią z tego przyjemność (orangutany, szympansy, goryle... i człowiek). Nie będzie błędem, jeśli stwierdzę, że (w skali globalnej - międzygatunkowej) wszystko i wszyscy się pieprzą! Seks widać wszędzie! Jest to naturalna, nieodłączna cecha sprzężona z faktem bycia materialną istotą żywą. To są fakty! Nic dobrego nie wynika z zaprzeczania faktom. Co dobrego wyniknie, jeśli ktoś zaprzeczy zjawisku grawitacji - że po wyskoczeniu z dziesiątego piętra nie zderzy się śmiertelnie z chodnikiem? Co dobrego wyniknie z przeczenia temu faktowi, że seks jest dla człowieka naturalny?
Ale posiadanie ciała to tylko jedna strona medalu - błąd popełniają Ci, którzy na nim poprzestają. Istnieje dusza. Ten fakt może potwierdzić dla Ciebie tylko Twoja własna - nie ma innego, naukowego dowodu - nauka tutaj nie sięga, choć ludzie wierzący w naukę twierdzą, że jest jedynym słusznym narzędziem poznania. Niestety nie, to nie jest takie proste - nauka ma zastosowanie tylko do fizycznej rzeczywistości i praw nią rządzących. Im więcej sił niematerialnych, tym nauka jest bardziej bezradna. Najprostszy przykład - psychiatrzy, filozofowie, ontologowie, kognitywiści - wszyscy starają się stworzyć teorię ludzkiego umysłu bez akceptacji faktu istnienia duszy - teorie, w których coraz trudniej znaleźć błąd logiczny, ale czy gdybyśmy nie rozumieli faktu grawitacji, to umielibyśmy zaprzeczyć teorii, że istnieje w atmosferze siła, która spycha nas w kierunku Ziemi (zamiast siły, która nas do niej przyciąga), a jeśli już mowa o grawitacji - naukowcy wiedzą jak działa, ale nie dlaczego. Im głębiej w duszę, tym bardziej nauka się rozmywa i nie można zastosować jej praw, to rzeczywistość duszy. Celowo też użyłem sformułowania "ludzie, którzy wierzą w naukę" - są tacy, którzy wierzą, że dzięki nauce mogą poznać i zrozumieć wszystko - Ci są nawet gorsi od kapłanów, bo tą wiarę nazywają wiedzą.
Jesteśmy pełni podziwu dla naszych przodków - dla naukowców oświecenia, pozytywizmu. Dla materialistów, dzięki którym zaczęliśmy wykorzeniać zabobony i zdobywać konkretną, sprawdzoną doświadczalnie wiedzę. Dzięki nim powstała dzisiejsza nauka w jej obecnym kształcie. Ale nauka już nie wystarcza - uczenie człowieka posługiwania się bronią bez uświadomienia moralnego spowoduje, że będzie strzelał do ludzi jak do ruchomych celów. Smoczek, który jest dobry dla niemowlęcia - starszemu dziecku wykrzywi zgryz. Wyłącznie naukowo-materialistyczne podejście jest już przestarzałe, archaiczne, szkodliwe, niewystarczające, nie spełnia funkcji. Ludzkość potrzebuje już innej drabiny rozwoju - to my kształtujemy teraz ewolucję naszego gatunku. Poleganie wyłącznie na nauce jest tak samo szkodliwe, jak jej odrzucenie. Faktem jest, że mamy ciała. Twoja własna dusza potwierdzi, że istnieje, a jeśli nie, to jesteś, człowieku, chory, a choroby duszy są gorsze od chorób ciała.

Wstyd nie wynikający z naszych przekonań (nie narzuconych przez kulturę, ale wybranych świadomie) jest szkodliwy, ale nie popadajmy w skrajności - wierzę w zwykłą ludzką przyzwoitość. Ludzie często mają tendencję do miotania się od jednej skrajności do drugiej. Jesteśmy niewolnikami skrajności. W naszym społeczeństwie pełno jest paradoksów - od kobiety wymaga się, żeby była pociągająca, zmysłowa i naładowana seksem, ale jest to dziedzina życia, która jest jej przeznaczona dopiero po ślubie albo szybko dostanie łatkę - Puszczalska. Od mężczyzn wymaga się skrajnej fizyczności - dużych mięśni, dużych rozmiarów penisa i sprawności seksualnej buhaja, jednocześnie wymagając wrażliwości i empatii. Faktem jest jednak, że w procesie ewolucji oddalamy się od naszych zwierzęcych przodków - stajemy się i chcemy się stać bardziej mężczyznami, a mniej zwierzętami. Ci, którzy tego nie rozumieją, opóźniają proces uduchowienia wrzucają nas do innego worka - razem z homoseksualistami.
Jeśli mężczyzna wykazuje dużą aktywność seksualną, mając równie duże potrzeby seksualne bardzo łatwo może być uważany za zwierze ogarnięte seksem. Temu samemu mężczyźnie ukazującemu wrażliwą stronę zostanie przypięta łatka - "ciota". Społeczeństwa targają nami poprzez skrajności, a my godzimy się na to. Uznajemy niepisane prawa kultury - oddajemy innym ludziom władzę nad sobą. Już dość robienia tego, czego chcą od nas inni - każdy z nas jest tu po to, by być sobą. Gwarantuję, że wtedy poprawiłoby się życie na Ziemi - szczęśliwi ludzie nie bywają źli. Prawdziwe szczęście można osiągnąć tylko przez osiągnięcie harmonii, zjednoczenie duszy i ciała dzięki umysłowi. Naszym celem na przyszłość musi być tak samo jak połączenie duszy i ciała przez umysł, tak również zjednoczenie nauki i religii przez filozofię i antropologię kulturową.
Tak samo, jak wyrośliśmy z tej przestarzałej moralności, tak samo wyrastamy z obecnej, dogmatycznej, skostniałej, urzędowej religii. Koniec. Od teraz każdy powinien wziąć odpowiedzialność za swoją duszę na siebie! Ludzie chętnie pozbywają się odpowiedzialności, zwłaszcza tej najtrudniejszej i najważniejszej - za własną duszę. Kapłani jako kasta wykształcili się już dawno - już dawno zaczęli to wykorzystywać. I to jest właśnie najcięższy zarzut przeciwko nim - zachęcają i utwierdzają w rezygnowaniu z samodzielnego zbawiania się, ale jest to niemożliwe - każdy umiera sam. Wspaniały nauczyciel pokazał nam jak można się zbawić - Jezus Chrystus od początku żył życiem zbawionego, przebudzonego. On jest drogą - nie powinniśmy poprzestawać na dziękowaniu mu za zbawienie - On wykonał tylko połowę - pokazał, że jest to możliwe i jaka droga do tego wiedzie. Druga połowa zadania należy do Ciebie i nie może jej wykonać nikt poza Tobą, bo to jest właśnie wolna wola, a Bóg szanuje Twoją wolną wolę. On tak szanuje naszą wolną wolę, że pozwolił na męczeńską śmierć swego boskiego Syna w śmiertelnym, ludzkim ciele i o bosko-ludzkim umyśle. Musimy pojąć, że tkwi w nas tak wielka siła - wolna wola i odpowiedzialność za jej wykorzystanie. To wielki zaszczyt, wielka szansa i ogromne zagrożenie - możemy osiągnąć powszechny pokój i wieczne szczęście, ale też możemy doprowadzić do własnej zagłady.

Law of Attraction

2008-12-23T22:01:00.001+01:00

Same zagadki

2008-09-26T14:34:00.003+02:00

Aż tak się myliłem. Czy moje doświadczenia nie miały nic wspólnego z mistycyzmem? Czy dochodziło do głosu moje sumienie lub przelotnie udało mi się usłyszeć Twój głos, Panie? Czy wtedy mgliście zdawałem sobie sprawę z tego, że błądzę. Dokonałem zmian w swoim życiu. Postanowiłem przywrócić je do pionu i usunąć wszystko co chwiało moja moralnością. Być może wielkie zmiany przede mną - z Cieszyna do Krakowa, ale chyba nie chciałbym tego. Swoją drogą muszę się wybrać do Krakowa. Basia napisała, że ma mi coś ważnego do powiedzenia - trochę mnie to zmartwiło. Na razie skoncentruję się na poprawce z Folklorystyki. Będzie dobrze.

Sen na dzisiaj

2008-09-14T01:25:00.004+02:00

Mój sen zaczął się od tego, że zobaczyłem Gajdę na schodach w mojej byłej szkole (nie wiem tylko czy gimnazjum, czy liceum). Przywitałem się z nim, jako że długo go nie widziałem i zobaczyłem, że jest zbakany. Okazało się, że ma więcej. Poszliśmy do jakiejś klasy, gdzie byliśmy my, jakieś 2 dziewczyny i być może jeszcze jedna osoba (dokładnie nie pamiętam). Nie wiem dlaczego, ale mam przeświadczenie, że czekaliśmy na lekcję chemii, którą miała prowadzić babka po 40, brunetka, wyjątkowa jędza. Wydarzyły się 2 rzeczy - próbowałem zrobić lola (szło mi nie bardzo, ach jakie piękne topy) oraz przedstawiłem się tym dziewczynom, na tyle skutecznie (:D), że ostatnie, co pamiętam to to, że całuję się z jedną z nich. Pamiętam, że miała długie, brązowe, proste włosy. Porąbane mam sny. Nie żebym narzekał na te dziewczyny, ale skąd mi się wzięła jakaś szkoła?

Wzrastam. Wzrastaj

2008-08-29T15:01:00.002+02:00

"...I've got to carry Jah heavy load.."

2008-08-28T16:13:00.000+02:00

Mój dzisiejszy sen

2008-08-27T12:50:00.002+02:00

Nakreślę tło: spałem u Leszka po imprezie z tanimi winami w roli głównej. Śniło mi się, że obudził mnie Leszek i od razu wyszliśmy na zewnątrz - wszędzie było zielono jak to na wsi, dość słonecznie. Wyszliśmy na jakieś wzniesienie. Były tam stoły i ławki oraz fajne widoki - w sensie okolicy. Po dosłownie kilkunastu sekundach przyszło więcej osób. Na pewno trzy dziewczyny (oprócz mnie i Lecha) i być może ktoś jeszcze -te dziewczyny były znajomymi Amena, wydawało mi się, że jego kuzynkami. Przedstawiliśmy się sobie i rozmawialiśmy (choć nie pamiętam o czym). Jedną wziąłem na plecy (tzw "kurdy-murdy"), pamiętam jeszcze, że coś robiły z moją twarzą, dlatego poszedłem do domu Leszka do łazienki. Tam zobaczyłem, że mam kolczyk we włosach (dłuższych o kilka centymetrów niż teraz) i niedogoloną twarz - jakbym zgolił długą brodę - śmiesznie to wyglądało. Wpiąłem sobie w ucho coś jakby karabinek do wspinaczki, czy agrafkę a do tego dopiero kolczyk. Chyba jeszcze przemyłem twarz i wyszedłem. Tam spotkałem kobietę po czterdziestce, rudą i z modnymi okularami, która zaczęła do mnie mówić dość nieprzyjemnym tonem, chyba pytała kim jestem i co tutaj robię (nie wiem dlaczego, ale wbiło mi się w pamięć, że to ciotka Amena). Odpowiedziałem, że przyjechałem do Leszka, a ona coś w stylu: Nie raz to słyszałam czy Wszyscy tak mówią. Na tym mój sen się skończył.

Drogi i bezdroża

2008-08-24T00:22:00.000+02:00

Wiem, że zbłądziłem, ale nie dziw się
po przejściu tylu pustych dróg,
gdzie za każdym razem rozczarowanie,
wlewało w moje gorejące serce chłód,
po stracie tylu pięknych dni,
mam już dość patrzenia na gwiazdy,
chciałbym w końcu żyć dla prawdy,
chciałbym już zobaczyć świt.

Wiem, poczułem ból jak ostrza,
ale do róży idzie się przez ciernie,
najlepsza droga to nie ta najprostsza...
To ja jestem Twoim Małym Księciem!
To ja, kochanie, dbam o Twój uśmiech,
to ja pilnuję Twojej pogody,
ja za Ciebie wznoszę modły,
i myślę o Tobie zanim usnę.

I choć otchłani czekają mnie miesiące,
choć idzie zima, nadchodzi lód,
ja wiem, że tam gdzieś jest słońce,
nie mam wyboru - modlę się o cud.
Chciałbym usiąść przy Twoim ognisku,
nie żałuję - po prostu jestem dziki,
ale przy Tobie chcę być blisko,
chyba wpadłem w Twoje wnyki...

Ja jestem dzikus nieokrzesany,
ale będę jadł Ci z ręki,
pozwolę Ci zobaczyć moje rany,
będę Ci śpiewał wilcze piosenki.
Czy wiesz gdzie jest mój dom?
Czy wiesz jak mnie oswoić?
Czy usłyszę zimne wiatry jak dmą
i wypadnę przez nie z drogi?

Modlitwa

2008-08-03T00:18:00.003+02:00

Absolutnie najlepsze w mądrej i szczerej modlitwie (zwłaszcza jeśli wierzymy i ufamy Bogu) jest ta pewność, że zostaliśmy wysłuchani i odpowiednie siły we wszechświecie już działają, by mogło zaistnieć to, o co prosimy. Nie każde modlitwy się spełniają np. natknąłem się kiedyś na filmik ateisty na youtubie, w którym pada pytanie o cuda wyleczenia z raka, białaczki itp. i ich brak u osób, które utraciły kończyny. Modlitwa, żeby mogła być spełniona musi spełniać pewne warunki: 1. musimy wierzyć, że to, o co prosimy jest możliwe i 2. nie możemy prosić o coś, co jest wbrew prawom funkcjonowania wszechświata (z braku laku nazwijmy je prawami fizyki), tzn. prosić możemy, tylko, że tego nie otrzymamy - nie można skoczyć z 10 piętra i modlić się żeby wyrosły nam skrzydła. To nonsens. Jak to usłyszałem w filmie "Sekret":

Jeśli spadasz z 10tego piętra to nie ważne, czy jesteś dobrą, czy złą osobą - i tak zderzysz się z rzeczywistością.

Moja chwila

2008-07-27T02:28:00.003+02:00

Uwielbiam tego ostatniego papierosa, palonego w oknie, na palcach, ciemną nocą, kiedy cała Strachocina już śpi. To jest moja chwila...
Bóg. Nie można cały czas mówić o Bogu. Żeby była jasność - On jest zawsze obecny, zawsze przy mnie, zawsze w moich myślach, jest pierwszą przyczyną i ostatecznym celem, ale..
Niedawno przeczytałem, że mistyk różni się od mędrca tym, że jest całkowicie nastawiony na swoje życie wewnętrzne, unika ludzi i nie dzieli się z nimi sobą. Mędrzec zaś pokazuje swoją duszę innym. Ja chciałbym być i jednym, i drugim. Chciałbym znaleźć złoty środek. Nie chodzi o to, żeby być świętym według standardów innych, nie chodzi o zasobność portfela (bardziej o stosunek do pieniędzy - ostatnio miałem rozmowę na temat pieniędzy - moja rozmówczyni utrzymywała, że zawsze będziemy zależni od pieniędzy gdyż zawsze będziemy nimi płacić za utrzymanie - nie o to, chodzi - chodzi o stosunek do pieniędzy - jeśli ktoś ma taki, jak moja rozmówczyni, nigdy się od nich nie uwolni). Chodzi o to żeby uświadomić sobie, że przeszłości już nie ma, a przyszłości jeszcze nie ma. Żyjemy absolutnie, tylko i wyłącznie w teraźniejszości, a nasze myśli o przeszłości i przyszłości mają miejsce teraz i przez pryzmat tego, jacy jesteśmy w chwili obecnej. Trzeba zaakceptować ten fakt i umieć nim żyć (ja się uczę), żyjemy po to, żeby żyć i być sobą - tylko i aż po to. Po to zostaliśmy stworzeni. Balans i harmonia, złoty środek - trochę szaleństwa i trochę kontemplacji, trochę skurwysyństwa i trochę dobroci, trochę bycia otwartym i trochę zamknięcia w sobie, trochę bólu i trochę radości, trochę pracy i trochę zabawy i dużo, dużo miłości. W szukaniu sensu życia najlepsze jest to, że jest bardzo blisko i że to bardzo łatwe. Tak na prawdę to jest łatwe, aby dojść do tego rozumowo, ale trudniejsze, by wprowadzić to w życie. Staram się jak mogę.
Boże błogosław tym ludziom, którzy pozwolili mi przejechać z nimi kawałek drogi do domu...

Buddha said

2008-07-18T01:19:00.001+02:00

Let us rise up and be thankful, for if we didn't learn a lot today, at least we learned a little, and if we didn't learn a little, at least we didn't get sick, and if we got sick, at least we didn't die; so, let us all be thankful

Desiderata

2008-07-18T00:51:00.001+02:00

Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy. O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie, bądź na dobrej stopie ze wszystkimi.
Wypowiadaj swoją prawdę jasno i spokojnie i wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść. Unikaj głośnych i napastliwych, są udręką ducha.
Porównując się z innymi, możesz stać się próżny lub zgorzkniały, zawsze bowiem znajdziesz gorszych i lepszych od siebie.
Niech twoje osiągnięcia, zarówno jak i plany, będą dla ciebie źródłem radości. Wykonuj swą pracę z sercem, jakkolwiek byłaby skromna; ją jedynie posiadasz w zmiennych kolejach losu.
Bądź ostrożny w interesach, na świecie bowiem pełno oszustwa.
Niech ci to jednak nie zasłoni prawdziwej cnoty. Wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie jest pełne heroizmu. Bądź sobą, zwłaszcza nie udawaj uczucia, ani też nie podchodź cynicznie do miłości, albowiem wobec oschłości i rozczarowań ona jest wieczna jak trawa.
Przyjmij spokojnie, co ci lata doradzają, z wdziękiem wyrzekając się spraw młodości. Rozwijaj siłę ducha, aby mogła cię osłonić w nagłym nieszczęściu.
Nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności. Obok zdrowej dyscypliny bądź dla siebie łagodny. Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy, masz prawo być tutaj. I czy to dla ciebie jest jasne czy nie, wszechświat bez wątpienia jest na dobrej drodze. Tak więc żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek on ci się wydaje. Czymkolwiek się trudnisz i jakiekolwiek są twoje pragnienia, zachowaj spokój ze swą duszą.
Przy całej swej złudności, znoju i rozwianych marzeniach jest to piękny świat.
Bądź pogodny. Dąż do szczęścia.

Dusza, ergo Bóg!

2008-07-18T00:20:00.003+02:00

Cassirer stwierdził, że "punktem granicznym" odróżniającym nas od zwierząt jest myślenie symboliczne. Myślimy i mówimy o rzeczach, które są abstrakcyjne - nie istnieją fizycznie, choć można je zaobserwować (przez tzw. wskaźniki - Innuici tzn. Eskimosi kiedy łowią ryby wypatrują ptaków morskich, żywiących się rybami, ponieważ nie są w stanie zobaczyć ławicy, ptaki są dla nich wskaźnikiem [wiedza etnologiczna się kłania hehe]). "Rzeczy" takie jak np. emocje nie są materialne i nie da się sprowadzić ich do reakcji chemiczno-fizyczno-hormonalnych. Skoro potrafimy doświadczać abstrakcji to znaczy, że musi istnieć coś więcej. Ja to nie mózg i intelekt - mózg jest materialny, czy materia może doświadczać abstrakcji? Ja to połączenie ciała, umysłu i duszy. Ciało jak to materia ulegnie kiedyś śmierci i rozkładowi - materia "krąży". Śmierć fizyczną przetrwa umysł i dusza.
To są moje poglądy, do których mam prawo. Masz prawo się z nimi nie zgodzić, ale nie chodzi o to, żebyś je poparł lub odrzucił, tylko żebyś się nad tym zastanowił.
Dusza, ergo Bóg!

Piątek, 13

2008-06-13T17:40:00.001+02:00

Jest coś pięknego w tym zadowoleniu, w tej bezbolesności, w tych znośnych, przyczajonych dniach, kiedy ani ból, ani rozkosz nie mają odwagi krzyczeć, kiedy wszystko tylko szepcze i skrada się na palcach. Niestety ze mną jest tak, że źle znoszę uczucie zadowolenia, szybko staje mi się ono nienawistne i wstrętne i pełen rozpaczy muszę szukać innych temperatur, o ile to możliwe, w rozkoszy, a w razie konieczności - również i w cierpieniu. Jeśli przez jakiś czas nie doznałem ani rozkoszy, ani bólu i oddychałem letnią, mdłą i znośną atmosferą tak zwanych dobrych dni, wtedy dziecinną moją duszę ogarnia tak ogromny smutek i taka żałość, że zardzewiałą lirę wdzięczności ciskam sennemu bożkowi zadowolenia w sytą twarz, wolę bowiem czuć w sobie prawdziwie diabelny ból niż zdrową temperaturę pokojową. Wtedy rozpala się we mnie dzika żądza mocnych wrażeń, żądza sensacji, wściekłość na wymuskane, płaskie, unormowane i wysterylizowane życie i obłędna chęć zniszczenia czegoś, na przykład domu towarowego albo katedry, albo siebie samego; chciałbym wtedy popełnić jakieś zuchwałe głupstwa, zedrzeć peruki paru czczonym bożyszczom, zaopatrzyć paru zbuntowanych sztubaków w wymarzony bilet do Hamburga, uwieść małą dziewczynkę lub skręcić kark kilku przedstawicielom mieszczańskiego ładu. Gdyż przede wszystkim najszczerzej nienawidziłem, brzydziłem się i przeklinałem zadowolenie, zdrowie, wygodnictwo, ten wypielęgnowany optymizm burżuja, tę tłustą, prosperującą hodowlę wszystkiego, co mierne, normalne, przeciętne.

(Herman Hesse "Wilk stepowy")

Pogmatwałem się...

Zatonięcie

2008-06-12T00:43:00.002+02:00

Oczywiście nie chcą pływać! Urodzili się przecież dla ziemi, nie dla wody. I oczywiście nie chcą myśleć, gdyż stworzeni zostali do życia, a nie do myślenia! Tak, a kto myśli i kto z myślenia czyni sprawę najważniejszą, ten wprawdzie może w tej dziedzinie zajść daleko, ale taki człowiek zamienił ziemię na wodę i musi kiedyś utonąć.

(Herman Hesse "Wilk stepowy")

Nie umiem opisać uczuć, które rozdzierają mnie teraz, rozdzierały już nieraz wcześniej i prawdopodobnie będą ze mną zawsze. Myślenie. Straszna, podła, niewdzięczna rzecz. Kiedy stałem się taki oziębły? Gdzie pozostawiłem uczucia, które mogłyby mnie łączyć z jakimś stadem? Nie mam stada. Nie umiem być w stadzie. Nie chcę być samotny, nie chodzi mi o to, choć nie do przecenienia są te chwile, które są tylko dla mnie. Jestem narcyzem? Nie wiem, chyba nie. Wszystko jest pozbawione wartości. Nawet jeśli coś niesie mi ból, jest mi obojętne, dopóki mnie nie ogranicza. Nie wierzę w naukę. Nie chcę mieć zbyt dużo wspólnego ze społeczeństwem. I ciągle szukam. Czego? Czy już do końca życia będę się zastanawiał? To chyba nie jest żadna rzecz materialna. Czy to jest kobieta? Nie wiem. Najprawdopodobniej jest to stan świadomości. Stan, w którym znajduję się teraz, a każdy człowiek, każdy lekarz nazwałby normalnym, jest dla mnie nienormalny, nienaturalny. Czuję się niekompletny, niepełny, niedoskonały, może niedorozwinięty. Co wywołuje we mnie ten niepokój? Nie jest to niepokój o coś lub o brak czegoś, to bardziej cecha charakteru, cecha charakterystyczna. Jestem niepokojem, a równocześnie mój nieograniczony spokój jest w Panu. Jestem zwątpieniem, choć w nic nie wierzę, tak jak w Boga. Jestem smutny, choć Cieszę się w duchu Panem. Lubię ludzi i chciałbym ich wszystkich kochać, ale nie potrzebuje ich towarzystwa, nie robi to na mnie wrażenia. Co powstrzymuje mnie przed samobójstwem? To, że żyje się raz i każda chwila jest jedyna. Chciałbym to w końcu pojąć i zastosować w życiu. Bezrozumne działanie jest szkodliwe, dlatego nie działam. Czekam? Bywają momenty kiedy jestem absolutnie pewny siebie. Gdyby cały świat wyzwał mnie na pojedynek na pewność siebie poszedłbym na to od razu i wynik wcale nie byłby z góry wiadomy. Miewam też momenty, że nie chce mi się żyć. Nie, nie szukam śmierci, tylko nie mam siły/ochoty by żyć. Miewam też chwile, że cieszę się życiem, ale wciąż jestem wilkiem stepowym. Przetrwam jak bakteria - wytworzę wokół siebie powłokę i będę miał własny świat, w którym nikt i nic mi nie zagrozi. Co to za uczucie, które rozdziera mi serce? Czasami mam wątpliwości czy doświadczam prawdziwych uczuć. Czy bywam zimnym skurwielem? Czy jestem zimnym skurwielem?

Jah is near

2008-06-10T16:21:00.002+02:00

Daleko odszedłem,
i nie wiem, gdzie jestem,
już nie wiem
kiedy w morzu pływałem.
Nie wiem, jak to się stało,
chciałem tylko tak żyć,
by mi życia nie ubywało.

Teraz w innym czasie,
w miejscu dziwnym tak,
wciąż nieśmiało dotykam życia.
Wciąż nie do końca je żyję...
nie wiem jak brzmi jego smak.
Muszę je najpierw zobaczyć,
nie mogę się bać.

Znalezione... nie kradzione

2008-06-10T16:19:00.000+02:00

Kiedy można zaznać słodyczy cnót? Gdy się zaznało goryczy grzechów. Kiedy można zrozumieć cały sens spokoju? Gdy się wie co znaczy niepokój i lęk. Kiedy można łaknąć Boga? Gdy się zasmakowało diabelstwa. Kiedy można pokochać proste życie? Gdy się otarło o śmierć. Kiedy można ocenić jadło, odzież, wierzchowce, wymię krowy, piękno tkaniny i dotyk delikatnej serży? Gdy się płonęło dzień i noc w rozpaczy, bólu i najwyższej trwodze. Kiedy wreszcie można uznać trwałość pewnych wartości? Gdy się spadło na dno, gdzie już nic nie jest trwałe i nic nie jest warte...

(fragment tekstu z książki A.Szczypiorskiego "Msza za miasto Arras")

Co dalej?

2008-06-01T17:26:00.003+02:00

Panie, nie wiem, w jaki sposób mam być Twoim narzędziem. Chyba nie radze sobie teraz. Może mnie to czegoś nauczy. Wierze, ze jest tak, jak powinno być, chyba, że coś gdzieś sknociłem. Ufam Ci panie, ale sobie nie za bardzo. Jak mam zaufać sobie? Nie umiem w znaleźć w sobie siły, by robić te wszystkie codzienne rzeczy w moim życiu. Czy to oznacza, że mam coś zmienić? Chyba potrzebuję jakiejś zmiany... Panie, a jeśli w swoim zaślepieniu nie widzę Twoich wskazówek? Może mam przeżyć powoli, spokojnie i sumiennie to moje życie... Znając życie, czekam na niespodzianki... :)

Stoimy na progu czasów...

2008-05-31T13:33:00.003+02:00

Czuje coś i na coś czekam od jakiegoś czasu, na coś, co zmieni świadomość ludzi. Na jakieś światowe wydarzenie w przeciągu kilku najbliższych lat. Moment, w którym wiele ukrytych spraw i sił się ujawni. Do przodu! Na prawdę o to w tym chodzi. Każdy musi samodzielnie wzrastać, rozwijać się, przeć do przodu, ale pozostając sobą i w zgodzie ze sobą. Jest różnica pomiędzy tym, czego chcesz, a tym, czego Ci się chce - to czego chcesz to Twój wybór świadomy i dobry, to, czego Ci się chce nie jest z Twojej woli - nie chcesz tego, to Ci się chce. Po co mnożyć byty? Zrozum, że wszystko, co nie jest Tobą, jest w pewnej mierze, w pewnym stopniu poza ludzkim zasięgiem. Możemy poznać tylko, a raczej aż siebie. Nie zdajemy sobie sobie sprawy, jak skomplikowanymi istotami jesteśmy. Na prawdę nieraz całego życia trzeba, żeby osiągnąć świadomość siebie. Nawet kiedy poznajemy to, co nie jest nami, poznajemy przez siebie - przez swoje zmysły i własne receptory, przez własne ciało, rozum, serce i ducha. Wszystko, co nie jest nami, jest przez nasz odbiór przetłumaczone na coś, co możemy poznać, bo będzie miało już nasz ślad. Jest tak chyba ze wszystkimi doświadczeniami. Czasami odbiór samych siebie mamy zanieczyszczony przez pogląd, że wszystko wiemy i umiemy wszystko wyjasnić - nie możemy. Musimy wierzyć. Dla niektórych ta wiara jest tak, żywa, że nie potrzebują innych dowodów. Ciężkie masz życie? A myślisz, że kiedy prosisz o mądrość to dostaniesz mądrość? Nie, dostaniesz możliwość rozwinięcia mądrości. Trudne warunki wpływają na wytworzenie silnych cech. Niełatwo jest wytrwać i jest to droga najeżona błędami, ale tylko w ten sposób da się to osiągnąć.

Olej

2008-05-29T11:10:00.003+02:00

Czyżbym w końcu doszedł do jakichś wniosków? Minęło chyba kilka miesięcy otępienia, uśpienia... Szukam katalizatora. Dokładnie. Jestem w pełni kompletną osobą - ale zaczynam na nowo dostrzegać swoje uczucia - może, i powinno być lepiej. O co mi chodzi? Chodzi mi o to, czego nie da się zastąpić chemicznym czy biologicznym ekwiwalentem - o to, żeby życie było mniej bolesne, a może bardziej znośne. To jest jak z olejem - bez oleju silnik się zaciera i nic nie da wlewanie Kujawskiego. To musi być prawdziwy olej...

Osiem błogosławieństw

2008-05-27T09:02:00.000+02:00

Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie,
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

[Mt 5, 3 - 12]

Forever loving Jah

2008-05-27T08:59:00.002+02:00

Popatrzcie na tego człowieka - on wie, o czym śpiewa.

Cierpienie

2008-05-27T08:49:00.002+02:00

Cierpienie jest dobre - uszlachetnia, pozwala wzrastać. To jak z ćwiczeniem na siłowni - jeśli nie boli, to znaczy, że nie działa - mięśnie można wyrobić tylko przez ćwiczenie. Tak samo jest z życiem, żyjesz cierpiąc. Panie, byłeś tak blisko, a ja nie umiałem Cię odnaleźć. Teraz rozumiem , jak bardzo cierpiałem...

Łzy

2008-05-27T08:36:00.003+02:00

Bóg jest poza słowami, jest tym, co nie wypowiedziane. Świadomość Twojej obecności wywołuje we mnie tak wielkie wzruszenie, że nie potrafię powstrzymać łez. Łzy są ludzkie. Ze łzami odpływa smutek, gniew i negatywne emocje. Mówi się: czysty jak łza, bo łzy oczyszczają. Nie pozwól mi Panie nigdy o Tobie zapomnieć... W Tobie jest moje pocieszenie, te łzy to moje pocieszenie i odpowiedź na moje tęsknoty.

Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni

Niezłomność

2008-05-27T07:31:00.001+02:00

Ja będę Twoją mocą, gdy przegrasz w tej walce, ja Cię podniosę i umieszczę w moich dłoniach, albowiem ze mną już wygrałeś! Tak mówi Pan. I Jest moją mocą, dzięki temu trwam i niezłomnie wierze.

Ostrze

2008-05-27T00:13:00.000+02:00

Jestem ostrzem, którego potrzebuję do rozcięcia więzów, które mnie krępują. Robię to jednym słowem, jedną myślą: nie ma was! Nie ma więzów, które by mnie krępowały, bo jestem wolny. Bóg stworzył mnie jako istotę obdarzoną wolną wolą. Skoro Bóg uczynił mnie wolnym, nikt (poza mną samym) nie może mnie zniewolić. To ja o tym decyduję. Właśnie teraz robię to, czego chcę - czczę Go! W ten sposób, że o nim mówię, rozumiejąc, że wszystko, co stworzył jest idealne, a jeśli tego nie widzę, to jest to mój problem. Problem jest we mnie, w tym że tego nie dostrzegam. Mam wszystko, czego potrzebuję, by być szczęśliwym. Pan dał mi swoją Miłość, wolność i istnienie - czy jest mi potrzebne coś więcej? Nie. Wolność to stan umysłu, nie stan fizyczny. W wolności zawiera się zrozumienie i vice versa, a może raczej - nie ma jednego bez drugiego. Ból rodzi się ze strachu, a strach z niewiedzy. Nie odrzucaj czegoś, czego nie rozumiesz, nie bój się tego. I nie próbuj mi udowadniać, że się mylę, bo nie jesteś w stanie. Ludzka nauka, logika i pojmowanie nie są w stanie tego ogarnąć i udowodnić, że Bóg jest lub, że go nie ma. To jest kwestia wiary, a wiara to inaczej zaufanie, a to nierozerwalnie łączy się z miłością. Wierzę w to, co czuję, a czuję Jego miłość. Najdoskonalsza istota mnie kocha! Daje mi tyle swojej miłości, abym mógł się nią dzielić. Tobie też ją daje, wystarczy, że ją przyjmiesz. I wierz mi lub nie, buntuj się, zaprzeczaj, ale ja wiem, że On Cię kocha. Nie pytaj skąd to wiem, zastanów się, dlaczego Ty tego nie wiesz. Jesteś wartościową istotą - stworzył Cię sam Bóg, a on nie popełnia pomyłek. Kocha Cię, więc dał Ci też wolność, bo nie ma miłości bez wolności. Nie kochasz tego, kogo musisz, ale tego, kogo chcesz kochać. Potrafisz się zmusić do miłości? I uważasz, że jest to miłość? Miłość, wolność, istnienie i intelekt - to jest Bóg. Bóg jest w nas i my powinniśmy chcieć być z Bogiem i w Bogu. Bóg kocha wszystkich, ale z osobna. Nie kocha bliżej nieokreślonej grupy - kocha Ciebie, Twoją matkę, ojca, babcię, dziadka, siostrę, brata, kuzynkę, kuzyna, sąsiadkę, tego złodzieja, który ukradł Ci portfel w tłumie w zeszłym roku... Można powiedzieć, że Bóg kocha wszystkich, a dokładnie, że kocha każdego! Zrozum, że religia to nie grupa ludzi, mówiących te same słowa, tylko to, co dzieje się w Twoim sercu i jeśli przejrzysz, będziesz w stanie to zobaczyć. Nie potępiam żadnej religii - jeśli przybliża Cię do Boga - jest to dobra religia. A skąd wiadomo? Jeśli ufasz i wierzysz, że On Cię kocha, a rzeczą której najbardziej pragniesz jest Bóg to wiesz. Jeśli kochasz (nie ma miłości bez wolności), ufasz i wierzysz to jesteś w raju. Szukaj raju w sobie. Jest tam, bo jest tam też Twój Bóg. Kiedy umrzesz, będzie za późno, żeby się zbawić. Zbawiaj się od teraz. Zbawić musisz się sam, bo Bóg już Cię zbawił i czeka na Ciebie. Kochaj i ufaj, a będziesz szczęśliwy. Zdaj sobie sprawę z ostatecznego celu, jakim jest Bóg. To jest Twój cel. Zacznij go realizować, a pozostałe cele spełnią się same, jeśli dzięki Miłości i Mądrości Boga, zostały dla Ciebie przewidziane. Nie myśl, że będziesz mieć wszystko to, o czym marzysz, bo spełnienie niektórych marzeń mogłoby Ci zaszkodzić. Kiedy już będziesz wiedział, zmienisz też swoje marzenia, na takie, które są dla Ciebie dobre i które da Ci Ojciec.

Dlatego mówię wam: nie martwcie się o swoje życie, co będziecie jeść lub co pić będziecie; ani o swoje ciało, czym się przyodziejecie. Czy życie nie jest ważniejsze od pokarmu, a ciało od odzienia? Popatrzcie na ptaki na niebie: nie sieją, nie żną, nie gromadzą w magazynach, a wasz Ojciec niebieski je żywi. Czy wy nie znaczycie więcej niż one? Kto z was swoim staraniem jedną chwilę może dodać do swojego wieku? Dlaczego martwicie się o odzienie? Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ciężko ani nie przędą, a mówię wam, że nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był ubrany tak, jak jedna z nich. Jeśli zatem to ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca wrzucają, Bóg tak odziewa, to o wiele bardziej was, małej wiary! A zatem nie martwcie się, mówiąc: Co będziemy jeść? albo: Co będziemy pić? albo: Czym się odziejemy? Bo o to wszystko zabiegają poganie. A wasz Ojciec niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Zabiegajcie najpierw o królestwo i o jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane. Nie martwcie się zatem o jutro, bo jutro samo zatroszczy się o siebie. Starczy dniowi jego własnej biedy.